Συνέχεια από το προηγούμενο

  Κρατούσε σφιχτά το βαρύ ποτήρι με το ουίσκυ σαν να κρεμόταν η ζωή του από αυτό. Συνέχιζε την άκαρπη προσπάθεια να χαμογελάσει, αλλά το χαμόγελο έμοιαζε πάντα με γκριμάτσα. Σηκώθηκε από τον καναπέ προσεκτικά και κάθισε στην πολυθρόνα γιά να την βλέπει καλύτερα, αλλά και γιά να είναι λίγο πιό μακρυά της γιά λόγους ασφαλείας -μία συνετή κίνηση.

  Εκείνη είχε σταθεί όρθια ισορροπώντας στις ψηλοτάκουνες γόβες πάνω στο αγορασμένο από τηλεδημοπρασία περσικό χαλί, εκθαμβωτική όπως πάντα.
Ο ξανθός χείμαρρος των μαλλιών που συνήθως πλαισίωνε το προσεκτικά μακιγιαρισμένο πρόσωπό της αναδεικνύοντάς το, ήταν μαζεμένος πίσω με λαστιχάκι σε μία άψογη αλογουρά.
Είχε βγάλει την ποδιά της κουζίνας, και τα προσεκτικά ξεχασμένα ανοιχτά κουμπιά του στενού πουκάμισου αποκάλυπταν την εντυπωσιακή σχισμή και το επιμελημένα αθώο δαντελωτό λευκό σουτιέν.
Η φαρδιά ζώνη τόνιζε τη λεπτή μέση, και η στενή φούστα που έφτανε μέχρι το γόνατο άφηνε κάθε περιθώριο στην φαντασία σχετικά με τη δομή των γεροδεμένων μηρών και των χωρίς ίχνος κυτταρίτιδας μεστών γλουτών.
Από εκεί και κάτω και μέχρι τους λεπτούς αστραγάλους το σύνολο βρισκόταν στο επίπεδο των πιό διάσημων γαμπών του πλανήτη…

Ομως η ομορφιά έκρυβε πίσω της τον τρόμο εκείνο το παγερό βράδυ…

Είχε τα χέρια στη μέση σε μία επιθετική στάση και τα προσεκτικά βαμμένα υπέροχα αμυγδαλωτά μάτια της πετούσαν φωτιές.

 – Είσαι επιπόλαιος και ανεύθυνος! του είπε σφυριχτά με σφιγμένα τα χολυγουντιανά κατάλευκα δόντια της.

– Γιατί βρε μωρό μου; Τί εννοείς; …της είπε εκείνος με το χαμόγελο που έμοιαζε με γκριμάτσα.

– Δε μου λές;; Ηταν ανάγκη να πουλήσεις το Punto πριν να έρθει το καινούργιο; Ε;!; Πές μου! …η φωνή της είχε υψωθεί κάπως.

– Βρέ αγαπούλα μου, δε λές που το ξεφορτώθηκα πρίν μου μείνει στα χέρια; Τί να έκανα δηλαδή;

– Τώρα έπρεπε; Τώρα; Μέσα στις γιορτές; Εμένα δεν με σκέφτεσαι καθόλου; Αλλά βέβαια! Σιγά μή με σκεφτείς!

– Πουλάκι μου, αφού θυμάσαι, δεν θυμάσαι; Ενα χρόνο το είχα αγγελία το Punto και δεν ήρθε κανείς! Τώρα δηλαδή που ήρθε αυτός ο καλός ο άνθρωπος και το ήθελε να το πάρει, τί να του πώ; Ασε γιά μετά τις γιορτές; Κι άν το μετάνοιωνε; Πότε θα ξαναρχόταν άλλος; Ασε δηλαδή που το δώσαμε και πολύ ακριβά…

– Ο καλός ο άνθρωπος, Ε; Αλλιώς τον έλεγες μέχρι προχθές! Ντροπή σου αναίσθητε! Απατεώνα! Γύρισες τα χιλιόμετρα, και τώρα με βάζεις εμένα να απαντάω στο τηλέφωνο μη τυχόν και πάρει ο καλός ο άνθρωπος, χαμένε, να του πώ ότι λείπεις ταξίδι! Απατεώνα! Ολο εγώ βγάζω το φίδι από την τρύπα!

– Βρέ αγάπη μου, πώς θα το πουλούσα με 220.000 χλμ; Ποιός θα τόπαιρνε; Τί να έκανα δηλαδή; Ολοι αυτό κάνουν! Είδες τί ωραία πουλήθηκε με 45.000 χλμ; Ε;

– Ηταν ανάγκη τώρα, βρέ; Τί τα ήθελες τα λεφτά από το Punto ντέ και ντέ τώρα; Αφού το πήραμε χωρίς προκαταβολή το κυπαρισσί GLS! Ορίστε τώρα! Μείναμε χωρίς αυτοκίνητο στις γιορτές! Τί θα κάνουμε; Πές μου αναίσθητε!

– Τί να κάνω λατρεία μου; Αφού μου είπαν γιά πριν τα Χριστούγεννα παράδοση… Καθυστέρησε. Το ήξερα; Δεν το ήξερα. Τί φταίω δηλαδή;

– Σε κορόιδεψαν! Αλλά καλά να πάθεις, όπως κορόιδεψες κι εσύ τον καλό τον άνθρωπο με το Punto! Εγώ όμως τί φταίω; Εγώ, που με έχεις δούλα εδώ μέσα να μαγειρεύω και να σε έχω Πασά στα Γιάννενα! Εγώ που γίνομαι θυσία να πλένω και να σιδερώνω, και να σφουγγαρίζω, και νά το ευχαριστώ! Γιορτές χωρίς αυτοκίνητο! Εγώ που ποτέ δεν ζήτησα τίποτα! Αλλά καλά μου έλεγε εμένα η μαμά μου… Πού να την ακούσω εγώ! Εγώ σαν χαζή άκουγα εσένα! Και τις υποσχέσεις σου ότι θα με έχεις βασίλισσα, ψεύτη, απατεώνα που γυρίζεις τα χιλιόμετρα και δεν τη σκέφτεσαι τη γυναίκα σου, που έτρεχαν τα σάλια ολονών γιά μένα, αλλά εγώ σαν χαζή, εκεί, εσένα! Ααααχ, γιατί να μην την ακούσω εγώ τη μαμά μου… Ηξερε η μανούλα μου, ήξερε! …, …, …, …,

  Η κατάσταση είχε εκτραχυνθεί. Καθώς συνεχιζόταν ο non-stop μονόλογος, Εκείνος έχανε όλο και περισσότερο τη δύναμη να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Καθισμένος στην ασπριδερή σατέν πολυθρόνα κάτω από το αγορασμένο με 12 άτοκες δόσεις σκρίνιο την άκουγε απελπισμένος καπνίζοντας νευρικά. Τουλάχιστον ήταν σε απόσταση ασφαλείας…

Πόσο θα κρατούσε ο non-stop μονόλογος ;;

Πότε θα τελείωναν τα τσιγάρα ;;

Ηταν αρκετή η απόσταση ασφαλείας ;;

Η συνέχεια στο επόμενο… 

Advertisements